Afgelopen vrijdag en zaterdag is het er nog eens van gekomen om naar Rock Zottegem te gaan. Voor velen waarschijnlijk een nobele onbekende, voor mij een festival waar ik toch ieder jaar probeerde bij te zijn, maar de laatste drie jaar is dat helaas misgelopen. Ik durf zelfs niet meer in het archief kijken welke coole bands ik gemist heb.

Anyway, dit jaar moest en zou ik gaan en ‘t is verdorie nog gelukt ook. Op kosten van Studio Brussel zowaar. Mijn twee combi tickets heb ik dan met plezier doorverkocht en mijn weekend kon niet meer stuk natuurlijk. (En de printer, volgende op de lijst van “voor te sparen dingen” is ondertussen al besteld :) )

Wat viel er dan wel te zien op Rock Zottegem dat het vermelden waard is? A Brand onder andere, die zoals altijd een degelijke set gespeeld heeft (altijd = ‘k zie ze nu voor de tweede keer, heb ze 3 of 4 jaar geleden op De Nachten gezien alwaar ze een meer dan deftig optreden gaven). Na A Brand speelden De Heideroosjes, ook al een strakke set, met wel wat meer interactie met het publiek dan bij de eerstgenoemde. Ze speelden zelfs Seek & Destroy van Metallica, waarbij iedereen helemaal los ging natuurlijk.

De Heideroosjes

Toen kwam eindelijk de band waarvoor ik was gekomen: Apocalyptica. Ze hebben wellicht al talloze keren op Graspop gepeeld, maar ik had ze dus nog nooit live aan het werk gezien en ik moet zeggen: dit was mijn muzikale hoogtepunt van RZ09. :P Hoe die kerels op hun cello’s spelen en hoe die compleet opgaan in hun muziek is echt veel te zalig. We stonden dan nog eens goed vooraan, wat alles nog leuker maakte.

Apocalyptica: gaan met die cello!

Alice Cooper was waarschijnlijk het muzikale en visuele hoogtepunt voor heel veel mensen in de tent, mij deed het niet zo veel. Al zullen mijn super pijnlijke heupen en onderrug (resultaat van een hele dag op u tippen te staan daar alle mensen groter dan 1m90 de onweerstaanbare drang hebben om heel erg letter voor mijn neus te gaan staan) daar wel voor iets tussengezeten hebben. ‘t Was ook iets te veel show voor mij, al zullen de fans dat wel tegenspreken, maar doe mij maar gewoon een lekker optreden met mannen die weten hoe ze een gitaar of een cello moeten aanpakken en een zanger die zijn alles staat te geven op het podium. Mooiste moment in de Alice Cooper show was dan toch wel het stuk waar hij zichzelf laat ophangen. ^-^

Meneer Alice Cooper (met de wandelstok die hij in het publiek gegooid heeft)

Enthousiaste Alice Cooper fans

Op zaterdag begon mijn festival dag met De Jeugd van Tegenwoordig. Ik was superenthousiast naar dat optreden getrokken, om twee redenen: ten eerste had ik de beelden van hun optreden op Werchter gezien en dat zag er dik in orde uit. Die kerels amuseren zich gewoon op het podium en daar hou ik van. Ten tweede had ik net een leren vest gekocht gekregen (van de mama!), iets dat sinds 2003 al op mijn verlanglijst stond, dus mijn dag kon niet meer op. Ik hoefde niet eens meer iets te zien, me was happy. ^-^

Het optreden van De Jeugd.. viel helaas een beetje tegen. Ze raakten maar heel moeizaam op gang. Ze waren nochtans enthousiast, riepen het publiek de hele tijd op om mee te doen, maar de liedjes die ze hadden gekozen waren een beetje naar de saaie kant op. Pas bij de echte hits en liedjes met meer een up-tempo kwam het publiek los en pas bij de bisnummers was echt iedereen mee. Ze hebben dan ook een beetje over tijd gespeeld (min of 10). Echt een beetje jammer.

De Jeugd van Tegenwoordig, een dieseltreintje dat telkens opnieuw stilviel.

De volgende band die we gezien hebben was Therapy?. We stonden goed vooraan, wat bij zo een stevig concert altijd extra leuk is (al heb ik het niet zo op mosh pits die vlak naast mij ontstaan). De kerels van Therapy? waren echt super sympathiek, heel de tijd tegen het publiek bezig, zeggen van welke plaat welk liedje komt en ze genoten zichtbaar van het enthousiaste publiek. Ieren zijn zo fun hé ^-^ ‘k Moet wel eerlijk toegeven dat mijn Therapy? kennis amper verder gaat dan Diane en Die Laughing, maar dankzij dit concert zal ik waarschijnlijk wel nog eens de moeite doen om een en ander te downloaden om een cdtje te kopen in de Mediamarkt. :)

Leuk extraatje aan het Therapy? concert: de drummer die zijn drummsticks in het publiek kegelt. Richting ons. Geen kat die ze zag aankomen. Het vriendje dat plots naar beneden dook. En toen heel blij met een drummstick stond te zwaaien. Waarna ik die rest van de middag angstvallig met mijn leven bewaakte, want verlies zou gestraft worden met nooit te verkrijgen vergiffenis…

Therapy?: Award voor de meeste sympathieke band op RZ09 :)

Enthousiast Therapy? publiek

Na Therapy? heb ik (schande, I know) Michael Franti&Spearhead gemist. Ik was nocthans van plan om die te gaan kijken, maar de biertent was zo cosy en de frietjes riepen.. Aan de knuffels die hij uitdeelde aan een enthousiast publiek na de show was echter we te zien dat het een super goed optreden was geweest. Hopelijk komt hij ooit nog eens terug.. :) Het enige wat ik wel nog gezien heb die avond zijn The Pretenders, maar ook dat was een paar maten te saai pour moi.